کاهش عوامل خطر دمانس

نشریه معتبر پزشکی لنست در تازه‌ترین گزارش خود اعلام کرد که 12 مورد عامل خطر وجود دارد که می‌تواند از ابتلا به دمانس پیشگیری و یا تا 40% موارد ابتلا آن را در جهان به تعویق بیاندازد.

1- زیاده‌روی در مصرف الکل 2- آسیب‌های مغز 3- آلودگی هوا

گزارشی در کمیسیون مرکز پیشگیری و مراقبت از دمانس در جلسه‌ای که به صورت زنده در کنفرانس مجازی بین المللی انجمن آلزایمر آمریکا تشکیل شده بود، منتشر گشت. این گزارش شامل یک بروزرسانی بر شواهد مقاله 2017 نشریه لنست تحت عنوان “پیشگیری دمانس، مداخله و مراقبت” ارائه شده است.

یافته‌های کلیدی در این گزارش حکایت از سه عامل تهدید کننده جدید است:

بر اساس گزارش 2017 نشریه لنست، 9 عاملی که باعث افزایش بروز دمانس می شود مشخص گردیده بود که شامل کم سوادی، بیماری فشار خون، ناشنوایی، مصرف سیگار، چاقی، افسردگی، عدم تحرک، بیماری قند و نداشتن ارتباط اجتماعی است.

با ایجاد تغییر در این عوامل در سطح جمعیت جامعه، می توان تا 40% از دمانس پیشگیری یا آن را به تعویق انداخت. جالب این است که امکان پیشگیری از بروز دمانس امکانپذیر است، حتی در کشورهای با درآمد کم و متوسط که افزایش شیوع دمانس را تجربه می کنند. اما متاسفانه دسترسی به اطلاعات و آموزش عوامل خطرات دمانس محدود می باشد.

اظهارات خانم جیل لیوینگستون 

نویسنده این گزارش خانم جیل لیوینگستون از دانشگاه یونیورسیتی کالج لندن می گوید “گزارشات ما نشان می دهد که سیاستگذاران و افراد جامعه این توانایی را دارند تا با اقدامات خود از بروز دمانس پیشگیری و یا آن را به تعویق بیاندازند تا اثرات آن را در مراحل مختلف زندگی افراد مشاهده کنند. مداخلات اجتماعی از جمله موثرترین راهی است که می تواند برای افرادی که به طور نابرابر در مقابل عوامل خطر دمانس هستند مثل قشر آسیب پذیری که درکشورهای کم درآمد و با درآمد متوسط زندگی می کنند تاثیرگذار باشد.”

نتایج این گزارشات پیامدهایی برای افراد و به ویژه دولت ها دارد تا با انجام مداخلات شیوع دمانس را کاهش دهند. به ویژه عواملی چون کم سوادی، آلودگی هوا و پیام های بهداشت عمومی که هر یک از عوامل تهدیدکننده و ضروری می‌باشند. تمامی دولت‌ ها میبایست برای کاهش عوامل خطر دمانس در تمام مراحل زندگی افراد جامعه، سیاستگذاری درستی را در نظر بگیرند.

ناشنوایی مثال خوبی است که نیاز به مسولیت مشترک بین افراد جامعه و دولت دارد. توصیه در افراد ناشنوا باید به این صورت داده شود که باید همه این افراد از سمعک استفاده کنند زیرا ناشنوایی باعث قطع ارتباط اجتماعی شده و این خود عاملی است که می تواند منجر به بروز دمانس گردد. وظیفه سیاستگذاران است که اطلاعات صحیح در مورد کاهش عامل خطر از دست دادن شنوایی را اطلاع رسانی کنند و خدمات روانی / اجتماعی لازم بعد از تشخیص دمانس را در دسترس افراد مبتلا و مراقبین قرار دهند تا آن ها بتوانند به فعالیت های اجتماعی خود ادامه دهند.

ابراز نگرانی مدیر عامل انجمن جهانی آلزایمر

مدیر عامل انجمن جهانی آلزایمر با ابراز نگرانی اعلام کرد، هر چه عمیق تر به این گزارشات توجه میکنیم نکات با ارزش بیشتری می یابیم. مانند بحث آموزش که تا سن 20 سالگی مهم است و کارایی دارد، بعد از این سن فراگیری شاید خیلی موثر نباشد. آموزش و پرورش در سنین پایین سرنوشت ساز است. بازنشستگی زود هنگام که خیلی ها به دنبال آن هستند ممکن است شانس ابتلا به دمانس را افزایش دهد. در خصوص افراد کم شنوا بسیار مشکل است تا آن‌ها را قانع کنیم از سمعک استفاده کنند ولی هیج وقت به اندازه حالا دلیل قانع کننده ای وجود نداشته است که سمعک محافظ شما از بروز دمانس خواهد بود.

در بسیاری از گزارشات، دیگر عوامل تهدید کننده افزایش ابتلا به دمانس مانند بیماری قند، قلب و سرطان را می تواند کاهش داد و من امیدوارم که این باعث انگیزه در افراد بیشتری شود تا سبک زندگی خود را تغییر دهند. واقعیت این هست که حتی اگر دیر هم تغییر ایجاد شود باز هم موثر است و شاید این انگیزه دیگران را تشویق کند تا هر چه زودتر شروع کنند.

متاسفانه در حال حاضر 60% از عوامل خطر ناشناخته هستند و هنوز برای یافتن آن کارهای زیادی داریم. اگر هر کشور برنامه عملیاتی دمانس سازمان جهانی بهداشت را اجرابی کند می تواند به نتایج مطلوب برسد و ما همچنان به تلاش خود در تمام سطوح ادامه می دهیم.

همچنین به محققین پر تلاش این گزارش تبریک می گویم.